18 Ekim 2026 Pazar. Ekim ayı Türkiye'de Cumhuriyetten sonra İlk Teşrin, teşrini evvel olarak kullanılırken 15 Ocak 1945 tarihinde dört ayın adını değiştiren yasa ile Ekim olmuş. Türkçe "ekme" eyleminden türemiş olup tarlaların sürülüp ekildiği ay anlamındadır. Anadolu'da bu ay için "Gazel ayı" dendiği de olur, "gazel" "kuru yaprak" anlamına gelir. 18 Ekim 1867 tarihinde Rusya Alaskayı 7.2 Milyon dolar karşılığında Amerika'ya satmış. Satma nedenlerinden biri de Rusya'nın Alaska'da bulunmasının temel sebebi deniz samuru ve tilki kürkü ticaretiymiş. Ancak yıllar süren aşırı avlanma nedeniyle bölgedeki hayvan nüfusu tükenince kürk ticareti çökmüş. Alaska'da altın ve petrol olduğundan kimsenin haberi yokmuş tabi. Doğayı biyolojik çeşitliliği nasıl yok ettiğimizin en güzel örneği galiba. O zaman buzla kaplı bir bölgeye bu kadar para veren Bakanla dalga geçmişler. Ama 30 yıl sonra Alaska'nın ne kadar değerli olduğu anlaşılmış. 18 Ekim Uluslararası Menopoz Topluluğu (IMS) ve Dünya Sağlık Örgütü iş birliğiyle ilan edilen Dünya Menopoz Günü olarak kutlanıyormuş aynı zamanda. Yapılan araştırmalar doğa yürüyüşünün, menopoz dönemindeki hormonal değişimleri dengelemeye, fiziksel sağlığı korumaya ve psikolojik semptomları hafifletmeye yardımcı olan etkili bir düşük tempolu egzersiz oluğunu ispatlamış. 2026 yılı Ekim ayında Türkiye genelinde ve özellikle Marmara ile Batı Karadeniz başta olmak üzere kuvvetli sağanak yağışlar ve mevsim normallerinin üzerinde yağış almıştır. Değişik illerde su baskınlarında mal ve can kaybı meydana gelmiştir. Tüm ülkemizde olduğu gibi Biga'da da ekim yağışlarla başladı. Bazı yerlerde su baskınları görülürken etkili yağışlardan dolayı birçok derenin suyla dolduğu görülmüştür. İkamet ettiğimiz lojmanın altından erken su geldi. Her yıl Aralık 15 de gelen su bu yıl 15 ekimde geldi. Bu durumu yılın çok yağışlı geçeceğine yoruyorum. 2026 su yılı (1 Ekim 2025 - 30 Eylül 2026) Türkiye genelinde son 66 yılın en yüksek yağış rekoruyla kapatılmış. Yağışlı bir haftanın sonunda erken kalktık farklı yaş gruplarından, farklı mesleklerden aynı amaçla bir araya gelmiş yürüyüş grubumuz TABANVAY olarak. Kuşluk vaktine yakın Biga Belediyesi Otobüs durağında buluştuk. Bizi hedefimize götürecek Sadullah kaptan aracını yanaştırdı yolculara. Biga'da ilk yürüyüş grubu BİYKE'nin kurucularından Biga'nın uzun yıllar Nüfus Müdürlüğü yapmış Nihat FİKİR abimizle karşılaştık. Grubun üyelerinden eski Emekli Bankacı müzik okulu sahibi Kadir BARAN abimiz ile birlikte yürüyüş için bekliyorlardı. Selamlaştık. Arkadaşlarımızın yanına geldik. Hoşbeşten sonra doğal aleme akmak üzere aracımıza doluştuk. Kocabaş Köprüsünü geçerek Halkbank'ın önünden Çan caddesine çıktık. Küçük Şadırvanın yanından geçerek eski TEKEL Binasını sağımızda bıraktık. Meşhur Biga Köftecisi Köfteci Ahmet'i solumuzda bırakarak Çınaraltı kahvesinin yanından geçtik. Mustafa Münüp Efendi'nin mezarının yanından devam ederek Orman İşletme Müdürlüğü'ne gelmeden moderatörümüz Seyhan Hanımın araca binmesi ile hızla Biga'dan ayrılarak Çan yoluna çıktık. Soldan ilerleyerek Abdiağa Köy yoluna saptık. Aracımızın homurdanarak çalışan motorunun sesini zaman zaman işiterek Işıkeli rampasına sardık. Sağımızda Abdiağa Orman Parkı, solumuzda Treking Yolu'nun takını gördük. Abdal Suyu Bal Ormanı tabelasını geride bırakarak bir zamanlar Biga'nın değeri olarak şırıl şırıl akan, kadım Abadal Suyunun kuru çeşmesini geçerek Biga'nın Nohut Kahvesi ile adını duyurmuş Pomak Köylerinden eski ismi ile Eşekçi Köyünün yaşlı Macar meşesi ve Saçlı Meşe ağaçlarının süslediği meydanında aracımızı durdurduk. Hava parçalı bulutlu. Aydınlık. Etraf sonbaharın etkisini göstermesine rağmen yemyeşil. Aracımızdan inerek Kahveci Cemil'in oğlu bizi karşıladı. Koca meşelerin altındaki masalara dağıldık. Yanımızda getirdiğimiz kahvaltılıklarla çayımızı yudumladık. Başkanımız Ömer Bey'i uyarı düdüğü ile yürüyüşe hazırlandık. Emekli Beden Eğitimi Öğretmeni Mustafa Hocamın ısınma antrenmanı ile yürüyüşe hazır hale geldik. Arabaalanı yönüne giden sokaktan yürüyüşe başladık. Köyün su deposunun yanından Ormanın Gözünün bulunduğu Abdal Dağına doğru giden patikaya girdik. Karkuyu mevkii demişler. Tahminimce geçmişte kar kuyuları vardı köylerde. Burada da bir karkuyusu vardı diye düşünüyorum. Köyün bulunduğu sırt 340 metre rakımda. Biz 600 metrelere çıkacağız. Etrafta hayvanların başıboş gezindiği yeşil otlarla kaplı su deposunun bulunduğu açıklık alandan Seyrek meşe ağaçlarının arasında seyrek pembe renkli fundaların arasından ilerleyen patikada yürüyoruz. Arkamızda bıraktığımız manzarayı tekrar görebilmek için ikide bir geri dönüp bakmaktan kendimizi alamıyoruz. Geçen haftaki yağışın etkisi ile toprak doymuş. Suyun topraktan sızdığını görebiliyoruz. Mümkün olduğunca toprağın yumuşamış kısımlarına basmamaya özen göstererek ilerliyoruz. Her adımımızla biraz daha yükseldiğimizi bütün vücudumuzla hissediyor, arada bir nefes molası vermeyi ihmal etmiyoruz ki molalarda geride bıraktığımız manzarayı doya doya seyredelim. Aşağılara baktığımızda koyu yeşil karaçam ağaçlarının arasında meşe vb yapraklı ağaçların oluşturduğu yeşil denizi görüyoruz. Seyrek meşelerin arasından yamacı yanlamasına tırmanan patikadan geçerek sık meşeliğe ulaşıyoruz. Yolumuzun üzerinde Acıçiğdem (Colchicum cinsinden, halk arasında yaygın olarak güz çiğdemi vargit çiçeği) önümüzü kesiyor. Çiçekkleri görünce sonbaharın geldiğine kanaat getiriyoruz. Patikanın kenarında kalın çaplı aynı kökten çıkmış dördüz kızılçamı görünce dördünün arasına girmeyi ihmal etmiyorum. Patika yukarı doğru 130 derece dönüp kuzey yönde ilerliyoruz. Ağaçlar sıklaşıyor ve çapları kalınlaşıyor. Ağaçlardan sadece ilerlediğimiz yolun açık kısmını görebiliyoruz. Bir süre ilerledikten sonra yol kavşaklarına geliyoruz. Biraz sonra altındaki ağaçların temizlendiği enerji nakil hatları yolumuzu kesiyor. Orman bütünlüğünü bozmuş. Tepeye dimdik çıkan ve orman bütünlüğünü bozan enerji nakil hatlarının dikine batıya doğru giden patikayı takip ediyor ve nihayet Abdal Tepeye ulaşıyoruz. Tepe üstü açık. Kartal Yangın Gözetleme Kulesi, TRT Vericisi, Diğer vericiler vb. Manzara muhteşem. Kuzeybatı yönünde Biga ayaklarımızın altında. Kuzey yönde Kalafat, Gümüşçay, Çeşmealtı, Karabiga, Marmara Denizi, Kuzeydoğuya doğru Aşağı Demizci, Bozlar, Marmara Denizi, Avşa, Marmara adası, Erdek vb. Kısaca 360 derece her yeri görebiliyoruz. Ormanın gözü. Güneyimizde Arabaalan ve Yollindi Üstündeki Armutcuk sırtları. Biga'nın 600 rakımlı tepesi. Yangın Gözetleme Kulesinde mevsim itibarı ile Orman İşletme Müdürlüğünden İsmail var. Eşi ve minik çocukları Gökçe ile bizi karşılıyor. Bize çay demlemişler. Çaylarımızı keyifle içtik. Orman İşletme Müdürlüğü personeli İsmail Bey'e misafirperver eşine ve Gökçeye teşekkür ederek kuleden ayrıldık. Çizdiğimiz rotayı yeniden düzenleyerek Abdal Tepenin etrafından dolanarak Arabaalan asfaltına inen yoldan yürüyüşümüzü sürdürdük. Yol kenarlarında va ağaçların arasında son yağışlarla çiçek açmış çalı fundaları havalar düzgün giderse arıların bal kaynağı. Bir ara yağmur çiselemeye başladı. Bazı arkadaşlarımız yağmurluklarını üzerlerine geçirip yola devam ettiler. Yol boyunca minik bilgiler vererek ilerledik. Asfaltı keserek karşıdan dimdik yukarı çıkan yola yöneldik. Bazı arkadaşlarımız buradan mı çıkacağız, şaka demelerine rağmen biraz tırmandık. Şakamızı kesip geri döndüğümüzde yüzler gülüyordu. Sağa dönen yola saptık. Biraz sonra meşe ağaçlarının arasına karaçamlar karışmaya başladı. Daha önce kaolen madeni için Kalemaden firmasına verdiğimiz izin sahasının yol üzerindeki koordinat tabelalarını görüyoruz. Yol boyunca pembe piren çiçeklerinin arasında ilerlerken motor sesleri kulaklarımızı yırttı. Kendi kendimize ağaç kesen motorlu testere tahmini yaparken birkaç motosikletin yamacı kulakları yırtan motor sesi ile tırmandıklarını görüyoruz. Yolun kenarına alıyoruz kendimizi. Motorları diğerleri takip ediyor. Biz tabanvaylarla doğayı arşınlarken motorlu gruplar da boş durmuyor Biga ormanlarında. Motorların homurtuları ile yokuş yukarı tırmandıran motorcuları hayretle ve gıpta ile seyrettikten sonra yol tekrar bize kalmıştı. Karaçamların arasındaki yolları takip ederek dereye doğru yürüdük. Daha önceki yürüyüşlerimizde aşağıdan yukarı tırmanmıştık. Yine yağışlı bir günde ayakkabılarımızın altlarına çamurların yapıştığı yere geldik. Dereye doğru ilerledikçe karaçamların yerini meşeler almaya başladı. Dere kenarından akan su ile paralel yürüyüşümüzü sürdürdük. Ve nihayet başındaki porsuk ağacından dolayı benim Porsuklu Şelale halkın ise Mavisu şelalesine ulaştık. Geçen hafta yağan yağışlarla dolan dereden şelale de muhteşem görünüşü ile akmaya devam ediyor. Su. İnsan sağlığı ve psikolojisi üzerinde yatıştırıcı, odaklanmayı artıran ve stres düzeyini düşüren pek çok olumlu etkisi olduğunu bildiğimiz suyun sesini doya doya dinledik. Suyun karşısında değişik pozlar vererek ona olan hayranlığımızı ölümsüzleştirdik. Hiç ayrılmak istemediğimiz suyu geride bırakarak Işıkeli yolunu tuttuk. Doğa muhteşem. Yolumuzun üzerindeki değişik ağaç türlerini meraklı yürüyüş arkadaşlarımıza anlatarak yokuşu tırmanmaya başladık. Köye yaklaştığımızı çöp yığınlarından anladık. Ormanlarımıza çöp atmamamız gerektiğini vurgulayarak çöpü atanlara ve atılmasına göz yuman yerel idarecilerin kulaklarını çınlattık. Bakarsın birileri bizim kulağımızı çınlatmış diyerek dikkate alırlar da ormanlarımız çöplerden kurtulur. Köyün meydanında başladığımız yürüyüşü köyün meydanında kısmımız aşağıdaki kahveye bir kısmımız da yukarıdaki kahveye dalarak noktaladık. Işıkeli Köyünün Muhtarı Emin abimiz bizi kapıda karşıladı. Sobaların yandığı kahvede köylülerin sohbetine biz de katıldık. Emin Abi çok eski yıllarda Abdal tepenin kalın meşe ağaçları ile kaplı olduğunu, çıkan bir yangında ormanın yandığını, civar köylerden eşeklerle gelen insanların köyün hemen üstündeki açıklık alana eşekleri bırakıp odun temin ettiklerini, önceleri Eşekalanı olarak bilinen yerin köy kurulduktan sonra Eşekçi olduğunu köye elektrik gelince de Işıkeli olarak değiştiğini anlatıyor. Sohbete doyum olmuyor ama ayrılık vakti geliyor. İstemeyerek de olsa vedalaşıyoruz. Meydandaki koca meşelerin önünde Muhtarla fotoğraf çektirip aracımıza binerek ayrılıyoruz.