25 Ekim 2026 Pazar Dünya Makarna Günü fikri ilk kez Türk makarna sanayicileri tarafından ortaya atılmış, 1995 yılında İtalya'nın Roma kentinde düzenlenen 1. Dünya Makarna Kongresinde Türk delegasyonunun getirdiği bu öneri büyük kabul görmüş; ardından 1997'de ABD'deki toplantıda 25 Ekim resmi olarak Dünya Makarna Günü ilan edildiği, ilk resmi kutlama ise 1998 yılında İtalya'nın Napoli kentinde gerçekleştirilen makarna, dünya genelinde 600'den fazla çeşidiyle en çok tüketilen ve sevilen karbonhidrat kaynaklarından biri olarak sofralarımızda yer almıştır. Günün amacı makarnanın hem ekonomik, hem besleyici hem de sürdürülebilir bir gıda olduğuna dikkat çekmekmiş. Dünyanın en pahalı makarnası, New York'taki Bice Cucina adlı restoranda servis edilen ve porsiyon fiyatı 2.000 Dolar (yaklaşık 100.000,00 TL) olan "Bice Tagliolini" isimli yemektir.Bu yemek, ünlü modacı Gianni Versace tarafından tasarlanmış ve üzeri altın yapraklarla işlenmiş 350 dolar değerindeki özel bir porselen tabakta servis edilir (yemek bittiğinde tabak müşteriye hediye edilir). Yürüyüş ve doğa sporları (trekking/hiking) için makarna, sporcuların ve dağcıların en çok tercih ettiği "altın" besin olduğunu söylüyor uzmanlar. Sürdürülebilir Enerji Deposu makarna kana yavaşça karışarak glikojen depolarını doldurup yürüyüş esnasında ani kan şekeri dalgalanmaları yaratmadığından saatlerce süren dengeli bir enerji sağladığından bahsediyorlar. Kolay bozulmaz, rahat taşınır ve 8-10 dakikada pişirildiğinden tercih sebebidir. Makarna sevmeyenimiz olduğunu düşünmüyorum. Ekim ülkemiz için önemli bir aydır. 29 Ekim 1923’de yani tam 103 yıl önce cumhuriyet ilan edilmiş. Ülkemiz düşman işgalinden kurtulup özgürlüğe kavuşmuş. Türk halkı yönetecek kişileri kendi özgür iradesi ile seçmeye başlamış. Dünya makarna gününde güneş henüz yeni doğduğu saatte evden çıkıyorum. Şehit Eyüp Topatan caddesinde yürümeye başlıyorum. Siyah renkli meyvesi ile mersinin yola sarkan dalından bir avuç alıyor ağzıma atıyorum. Biga’da sadece bu binanın bahçesinde gördüğüm mersin ağacının epeyce meyvesi var. Biraz yürüdükten sonra mandalina ağacından sarkan c vitamini deposu sarı meyveleri, aşk ve güzellik tanrıçası Afrodit’in kutsal meyvesi ayvanın albenisi, henüz tam kızarmamış rengi ile nar ağacının üzerindeki bereketin simgesi, antioksidan deposu meyveleri, ilahi lütfun, uzun ömrün, bilgeliğin ve dönüşümün simgesi "Tanrıların meyvesi" trabzon hurmasının sarı parlak ve iri renkli meyvelerini, çocuk parkındaki kestanenin dikenli şeklinden dolayı kirpi veya çotanak denilen meyve yatağının açılmış kısmından gözüken kahverengi direncin, koruyuculuğun, uzun ömrün ve zor zamanlardaki bereketin simgesi meyvelerini görmeden geçemiyorum. Sonbaharın kalbi ekim ayının cömertliğini sokaklarda bile görmek mümkün. Kapalı havada bir evin köşesindeki Güzel Hatmi ağaç küpelisi olarak bilinen Abutilon’un alıcı çiçekleri selfi yapmama neden oldu. Sokakta sonbaharda yürümenin keyfini yaşayarak her zamanki yerimizde toplandık. Bu aralar aramıza yeni katılan arkadaşlarımızı tanımaya çalışıyoruz. Hepsi muhteşem insanlar. Farklı meslek gruplarından, farklı yaşlardan, ülkemizin farklı kentlerinden Biga’da yaşayan aynı amaç için bir araya gelmiş insanlardan oluşuyor grubumuz. Hepsi heyecanlı. Aracımıza doluşuyoruz. Biga’dan çıkıp Çan yolunda ilerliyoruz. Kapanbelen’in yeni yerleşimin arasından geçip şifalı olduğuna inanılan Şehitler Çeşmesini sağımızda bırakıp Köyün içine giriyoruz. Süt alım merkezinin önümüzdeki araç bizim aracın yolda ilerlemesini engelliyor. Aracın gersin geri giderek yolu açması ile caminin üst kısmındaki alanda aracı durduruyoruz. Manzara müthiş. Çan yolu sisler içinde. Karşı tepelerin sadece tepe üstleri gözüküyor yoğun sisten. Kahvehanenin bahçesine ve içeriye dalıyor arkadaşlar. Kapanbelen Köyünün kaynak suyundan yapılmış nefis çayı ile yanımızda getirdiğimiz kahvaltılıklarını atıştırıyoruz. Etrafa şöyle bir bakınca küçücük bahçelerde sonbaharın bereketi meyveleri ve sebzeleri görüyoruz. Anı fotoğraflayıp yürüyüşümüzü başlatmak üzere yeniden aracımıza binip tırmanmamız gereken rampayı birkaç km daha kısaltıyoruz. Aracımızdan iniyor yürüyüş için son hazırlıklarımızı yapıp yürüyüşe başlıyoruz. Ay yıldızlı albayraklar yanımızda. Hava hala kapalı. Tokat mevkinde bir vatandaş tarlada çalışmaya başlamış bile. Selamlıyoruz. Etrafı temizlemiş, ekmek için toprağın işlenmesini bekliyor. Geçtiğimiz günlerde Biga Fuarında yapılan sunumda toprağı işlemeden anıza yapılan ekimdeki başarıyı anıza ekmesi halinde epeyce tasarruf yapacağını hatırlatıp yolumuza devam ettik. Tarla aralarından geçen yolumuzun kenarlarındaki kalın meşelerin sararıp düşmüş yaprakları ayaklarımızın altında yürüyüşümüze ayrı bir haz veriyor. Etrafta kesilmiş ve istiflenmiş epey odun var. Ağaçların altında yola doğru sarkan kocayemişin kırmızı meyvelerini yemeden yapamıyoruz. Olgunlaşmış meyvelerle birlikte çiçekler de yeni yılın meyvelerini yapmak için hazırlanıyorlar. Çevrede toprak yüzüne çıkmış bazı kayaların kireçtaşı olduğu konusunda kesin bilgi veriyor bize. Jeoloji haritasında Kapanbelen civarının anakaya çeşitliliğini görmek mümkün. Geçtiğimiz günlerde yağan yağışların etkisini yer yer görmek mümkün bastığımız yerlerde. Geçmişte açılan pek sık kullanılmadığı her halinden belli yollarda yürümeye devam ediyoruz. Kalburcu mevkinde tarla aralarında orman yollarına bağlanan kalın meşe ağaçlarının gölgesindeki yollardan ilerliyoruz. Tepeye çıktığımızda Dikmen yönüne gİden yola giriyoruz. Yüzeyi temizlenmiş yol bazı yerlerinde biriken sular nedeni ile çamurlu. Çamura batmadan kenarlarında bulunan yüksek otlu kısımlardan yürüyoruz. Macar meşelerinin yerini sapsız meşe almış geçtiğimiz yolun iki tarafında. Bazı meraklı arkadaşlarımız mazıyı soruyor. Meşe mazısı, meşe ağacının yaprak veya dallarında mazı arılarının bıraktığı yumurtalar sonucu oluşan sert, küre biçimindeki oluşumlar olduğunu ve yüksek oranda tanen (tannin) içerdiğini, Geleneksel tıpta ve halk arasında çeşitli amaçlarla kullanıldığını, bir zamanlar deri sepisinde yaygın olarak kullanıldığını anlatıyoruz. Genç meşe ormanlarının arasındaki yolların iki tarafı meşe dalları ile daralmış yer yer. Hava halen kapalı. Ama muhteşem. Güneşi kapatan bulutlar gökyüzünün maviliğini yansıtamıyor. Gökyüsünün altındaki yemyeşil meşe ağaçlarının altında aynı anda çiçek ve kırmızı meyveleri barındıran geniş yapraklı kocayemiş, çamı andıran iğne yapraklı ağaç fundaları, minik zeytine benzeyen tohum ve yaprakları ile kuzu pırnalı, arada bir karşımıza çıkan dişbudak, akçağaç vb ormanın biyolojik çeşitliliğini arttırıyor. Zaman zaman verdiğim bilgi kırıntıları ile yürüyüşe katılan arkadaşlarımızı aydınlatıyorum. Bazı arkadaşlar tecrübeli. Sonbaharın renkleri henüz ortaya çıkmamış yapraklarda. Arada bir koyu kırmızıya dönmüş yaprakları küçük kahverengi salkım meyveleri ile üvezin bir türü olan akçaağaç yapraklı üvez halk arasında ki ismi ile gurmit arada bir ormana karışıyor. Zaman zaman yoldan çıkarak ağaçların arasında uzun yıllar kullanılmadığından otsu bitkiler ve çalılarla kapanmış patikalara dalıyoruz. Geçmiş yıllarda maden arama izni alan firmanın geride bıraktığı koordinat tabelaları, ve ormanın içinde açmış olduğu sondaj yerleri önümüzü kesiyor. Patikalarda yolumuzu kapatan fundaların altından geçerek bizi engellemesine fırsat vermiyoruz. Yolumuzun üzerinde bir araç ve üç kişiyi dinlenirken buluyoruz. Aracın bagaj kapısı açık. Yerde bulunan kova içerisinde birkaç bolet mantarı (Ayı mantarı, porçini, çörek mantarı), Yumurta mantarı, bilimsel adıyla Amanita caesarea (halk arasında imparator mantarı, sezar mantarı, gelincik veya padişah mantarı olarak da bilinir), kanlıca (çam melkisi, çintar vb), biberli mantarı (Dilburan, Biberli süt şapkası, Biberli mantar, Beyaz Biber mantarı ) var. Arkadaşlarımıza yenilebilen mantarlardan birkaçını gösterme imkanı buluyoruz. Etrafta değişik birçok mantara rastlıyoruz. Grup üyelerinden mantarlardan iyi anlayan Hasan ağamıza gördüğümüz mantarlar hakkında bilgiyi teyit ettirmeyi ihmal etmiyoruz. Mantar şakaya gelmez biliyoruz. Mantar toplamak için ormana gelmiş Dikmenli vatandaşları teşekkür ederek geride bırakıp yürümeye devam ediyoruz. Orman yolundan maden yoluna sapıyoruz. Bir süre yürüdükten sonra yolun üzeri otsu bitkiler ve çalılarla kaplanmış. Ancak bizi engellemiyor. Bir açılığa ulaşıyoruz. Karşımızda BİÇAY Katı Atık Bertaraf Düzenli Depolama Tesisini görüyoruz. Tesis hakkında kısaca bilgilendiriyorum. Biga Çan Yenice’de toplanacak tüm çöplerin burada düzenli depolanacağını, ayrıştırılarak geri dönüşümün sağlanacağını, enerji üretileceğini, ancak 2013’de temeli atılan tesisin bir türlü faaliyete geçemediğini, dolayısı ile çöplerin Yeniçiftlik Köyünde oluşturulan çöplükte toplandığını, yazın çöplükte çıkan yangının günlerce söndürülemediğini, üzerini toprakla kapatmak zorunda kaldıklarını anlatıyorum. Tesisin içinde sıklıkla gidip gelen çöp kamyonlarından çöplerin toplanmaya başladığını anlıyoruz. Zaman zaman orman içinde bulunan yıllardır ekilmeyen otla kaplanmış tarlalara çıkıyoruz. Bir süre sonra önümüze anızın arasında hasat zamanı dökülen buğdayların çimlenerek yeşillendirdiği tarlaya çıkıyoruz. Beyaz mantarlar yaygın. Ancak zehirli olduğuna kanaat getiriyoruz. Önümüzde heybetli bir meşe ağacının yanında tuğla duvarlı teneke çatılı bir hayvan barınağı görüyoruz. Etrafta ahlat ağaçları var. Meyveleri tam olmamış ama yenebiliyor. Ahlat ağacının bazı dallarında beyaz meyveleri, yeşil gövdesi ile ökse otu yapışmış. Ağacın özsuyu ile beslenir. Beyaz yalaklı bir çeşme kalın gövdeli söğüt ağacının gölgesinde. Bir köpek hayvan barınağını koruma içgüdüsü ile olsa gerek çekinerek havlıyor. Koca meşenin altında topluca fotoğraf alarak yolumuza devam ediyoruz. Üzerinde iri armutlar bulunan bir ağaç yolumuzun üzerinde. Tepeme doğru sarkan iri bir armut meyvesini alıyorum. Kemiriyorum. Tadı güzel değil. Ama sulu. Bir arkadaş Türk yemez armudu dedi. Yolumuza devam ettik. Dereyi geçince soldan devam ediyoruz. Yol yüzeyinde açığa çıkan taş parçaları yeşil renkli. Serpantİn anakayası hakim olduğu belli yüzeyden bakılınca. Bİr süre yürüdükten sonra toprak rengi kırmızıya dönüyor. Üzerindeki ağaç türü değişmiyor, meşe. Maden arama sondaj yerleri zaman zaman önümüze çıkıyor. Madencilerin yaptığı yoldan ilerleyerek çatallanan yoldan sola dönüyoruz. BİÇAY Katı Atık Bertaraf Düzenli Depolama Tesisinin kafes tel ihatasını uzaktan görüyoruz. Yaklaştıkça etrafa saçılmış çöplerin yoğunlaşması tesise yaklaştığımızı gösteriyor. Telin yanına yaklaştığımızda çöp yığınlarını görüyoruz. Çöplüğün kenarından geçiyoruz. Yol çatallaşıyor. Çatalın sağından devam ediyoruz. Sağ tarafımızda bakım yapılmış, belli. Yol kenarlarında bakım çalışmalarından çıkan odunlar siterli. Bakıyoruz. Sanki kalın ağaçlar kesilmiş, inceleri bırakılmış. Ormanlarımızın geleceği bu bakımlara bağlı. Ormanın alt tabakasına pamukotları karışıyor. Bir süre yürüdükten sonra mola veriyoruz. Artık Biga Ormanlarından çıkıp Çan Ormanlarındayız. Moladan sonra yoldan çıkıp sağdan tarlaların arasında patikalara giriyoruz. Önümüzde bir kayalık gözüküyor haritalarda ve kullandığımız Google görüntüsünde. Yaklaşıyoruz Fakat bilmediğimiz bir yer olduğundan cesaret edemiyorum arkadaşları kayalığa çıkarmaya. Patikayı takip ediyoruz. Patika iyice daralıyor ve meyil artıyor. İnişteyiz. Katırtırnağı bitkisi yoğun. İlkbaharda sapsarı çiçek açtığını hayal ediyorum. Karşı yamaçlardan görebiliyorum adeta. Dereye doğru inen patikanın alt kısmı baya derin. Dikkatle yürümeye çalışıyoruz. Arada bir telsizle arkamızı konrol etmeyi unutmuyoruz. Yamaç üzerinde açık alana ulaşınca kayanın altında olduğumuzu farkediyoruz. Çıkabilseydik keşke diyoruz. Vadi içinde alt tarafta ağaçların arasında Emeşe Köyünün minaresini görüyoruz. Bayrağımızı açıp topluca fotoğrafımızı çekiyor tekrar yürüyüşe geçiyoruz. Vadinin tabanına indikçe bitki çeşitliliğinin arttığını farkediyorum. Bir taraftan da su sesi işitiyorum. Derede su var diyorum kendi kendime. Dere içine inince suyu görüyoruz. Bu yürüyüşümüzde su düşünmemiştik. Ama doğa sürprizlerle dolu. Bir kayadan kıvrılan suyun alt kısmında oluşturduğu havuzcuğun önünde dereye düşen renkli yapraklar toplanmış. Diğer arkadaşların dereye inmesini bekliyoruz. Sessizlik molasını burada vermenin iyi olacağına karar veriyoruz. 5 dakika molada ormanın sesini dinliyoruz. Kuş sesi duymasak da su sesi muhteşem dinlendirici. Dere içinde çınarların boyu alabildiğine uzamış güneşe ulaşmak için. Söğüt ağaçları da çınarlardan geri kalmamak için uğraşmış. Bir söğüt ağacının gövdesinde bir hareketlilik var. Yaban arıları. Eşek arısı olduğunu düşündüğümüz arılardan biri arkadaşımıza aşı yapıyor. Arıya karşı alerjisi olmadığına karar veriyoruz. Dere içi muhabbetimizi tamamlayıp derenin karşısında açılmış ama uzun zaman araç girmediğini düşündüğümüz yoldan minareyi takip ediyoruz. Emeşe’nin yukarıdan ilk evini görüyoruz. Evin arkasından dereye yöneliyoruz. Uzun ve kalın çaplı çınar ağaçlarının altı temiz. Ayaklarımızı atınca hayvan gübresinin cıvıklaştığını hissediyoruz. Kenarlarından geçerek çınarlara sarılıyoruz. Ağaçların altında bir taştan oyulmuş dibek yarı gübreye gömülmüş. Derenin karşısından yürüyoruz. Karşı yamaçta eski değirmene su taşıyan ark olduğunu düşündüğümüz bir teras var. Üstünden geçmeyi düşünüyoruz ama otlarla böğürtlenlerle tamamen kapalı olduğunu görünce vazgeçiyoruz. Evin altından dereyi geçmeye çalışırken bir vatandaş bizi karşılıyor. Yol vardı diyor. Ben de “ biz macera arıyoruz. Buradan geçebilir miyiz” diyorum. Buyrun diyor. Ben de Biga’da oturuyorum diyor, konuşmaya fırsat bulamadan karşıda evin balkonunda görüyorum. Yolun sağında bir grup hindi sesleri geliyor kafes telle kapalı bahçeden. Kızıl ibikli erkek hindi tüylerini kabartmış, kuyruğunu kaldırmış iri cüssesi ile daha küçük kendi halinde gezinen dişi hindiler kur yapıyor. Hindilerin arasında daha da küçük değişik renkli tavuklar geziniyor. İlerliyorum. Yaşlı bir kadınla karşılaşıyorum. Selam veriyorum. Kadın etraftaki tahtaları toplamakla meşgul. Birşeyle soruyorum. Heyecanla anlatıyor. Biga’nın Yukarı Demirci Köyünden Emeşe’ye gelin gelmiş yıllar önce. Emeşe adının nereden geldiğini soruyorum. Her tarafın meşe olduğundan Emeşe ismini vermişler diye cevaplıyor. Muhacir olduklarını, bir kısmının Konya'dan bir kısmının ise Bulgaristan’dan gelme olduğunu vurguluyor. Hanİ diyor ağaç şeyi oluyor ya diyor. Oradan bakmışlar Konya'dan geldiğini tespit etmişler diyor. Soy ağacı mı diyorum. Gülüyor. 32 sene pazarcılık yaptığını, eskiden çok kar yağdığını, yoklukta bacaklarına poşet geçirerek karda yürüdüklerini anlatıyor. Karın altından ıspanak marul vb çıkarıp pazarda satmak zorunda olduklarını heyecanla anlatıyor. Biga pazarına vardıklarında hiç kar olmadığını görüp ayaklarına giydikleri poşetleri çıkarıp attıklarından bahsediyor. İklimin kendi köylerinde çok farklı olduğunu vurguluyor.Kadının arkasında duvardan şerbetçi otları sarkıyor. Bilip bilmediğini soruyorum. O ne ki diyor. Belli ki faydalanma yok şerbetçiotundan. Deredeki suyu soruyorum. Taşın altından kaynadığını anlatıyor. Şaşırıyorum. Biraz yukarı gitseymişiz kaynağı görecek mişiz. Suyun dualı olduğunu belirtiyor. Ermiş birinin bahçesinde hala meyve olduğunu anlatıyor.İsminin Nahide Karataş olduğunu öğreniyorum teyzenin. Teşekkür ediyorum ayrılıyorum. Arkadaşlar gözden kaybolmuş ben geride kalıyorum. Derenin solunda beyaz renkli kazlar sıra halinde yukarı doğru ilerliyorlar. Sağdan ilerleyen dar yoldan yürüyorum. Biraz ilerde küçük bir menfezden soldaki asıl yola çıkıyorum. Dere içinde yüzen bir grup siyah beyaz kazlar görüyorum. Köy yerinde maşallah her hayvan var. Bahçede kırmızı renkli yaban elmasına benzeyen elmalar dikkatimden kaçmıyor. İki genç dayı herkes bindi araca sen kalacaksın diye uyarıyorlar beni. Koca çınarın dibindeki Emeşe köyü kahvesi kapalı. Tabi mevsim itibarı ile meşhur Kavaslar Dondurmacısı da kapalı. Arkadaşlar çay olmayınca araca binmişler. Ben de koşuyorum araca biniyorum. Emeşe rotasını da böylece sonlandırıp Biga’nın yolunu tutuyoruz.