Ekim ayını yağışla bitirdik. Serin geçti diğer yıllara göre. Evde yorganları çıkardık. Otomatik çalışan termostatla irtibata geçen kombi erkenden çalışmaya başladı evde. Sabahları montla çıktığımız evden akşamları tişörtle döndük. Biga’nın Kocabaş Çayı bir doldu bir boşaldı. Son yağışlardan bazı göletlerin % 100 dolduğu haberini aldık. Ekim ayı ekim mevsimi ama birçok tarla suyla dolduğundan ekim yapılamadı. Sonbaharın son ayına biraz acele girdik. Borsa vurgunu ortalığı karıştırdı. Hürmüz'ün Boğazı sıkıldıkça petrol fiyatları yükseldi, altın fiyatları düştü. 29 Ekim de Cumhuriyet İlan edilerek 1 Kasım 1922’de Saltanat kaldırılmış. 1 Kasım 1928’de yeni Türk harfleri kabul edilerek bir günde koca ülke cahil bırakıldığı iddia edildi yıllarca. Osmanlının son dönemlerinde okur yazar oranı %10 iken bugün %98 civarında. 1 Kasım Dünya Vegan Günü olarak kutlanagelmiş aynı zamanda. Kasım paylaştıran, bölüştüren, taksim eden, ayıran anlamlarına geliyormuş. 32 bin civarında Kasım isimli erkek varmış ülkemizde. Havaların iyice soğumaya başladığı, Ekim yağışlarının son hızla devam ettiği, güneşin bir çıkıp bir kaybolduğu günlerde farklı mesleklerden, farklı yaşlardan, farklı memleketlerden aynı amaçla bir araya gelmiş TABANVAY kasım ayının ilk pazarı rotasını Sarısıvat Köyü- Asar Tepe’den Ovacık Köyüne çevirdi. Her yıl 29 ekim haftasına gelen pazarlarda Asar Tepe ye çıkmışız geçmişte. Bu pazar da yine Sarısıvat’tan başlayacağız yürüyüşe. Sarısıvat’ın kahvehanesi sabah namazından sonra hep açık diye biliyoruz. Sabah saat 5’de uyandım. Bir saat daha uyuyayım deyim tekrar vurdum kafayı yastığa. Uyanamama ihtimaline karşı saati 6’ya kurdum. Rüya ile karışık saatin alarmı ile uyandım. Kendime güzel bir kahvaltı hazırlayıp taze sıkılmış bir bardak nar suyunu içtim. Dışarıda şiddetli yağış var. Hava tahmin raporunda hafif yağacaktı sonra açılacaktı. Bu nereden çıktı dedim kendi kendime. Saat Yediye doğru yağış azaldı. Hazırlanıp evden çıktım. Şehit Eyüp Topatan caddesindeki evin bahçesinden yola sarkan Mersin ağaçcığından bir avuç mersin meyvesi kopardım. Birkaçını ağzıma attım. Değişik bir tadı var. Ağzımı burdu. Hava kapalı hafif yağış devam ediyor. Her zaman toplandığımız otobüs durağında farklı yaşlardan, farklı mesleklerden, farklı şehirlerden aynı amaçla bir araya gelmiş insanlardan oluşan BİGTAY Yürüyüş grubumuzla buluştuk. Selamlaşmadan sonra herkes toplanınca aracımıza binip yola koyulduk. Biga’nın eski çöplüğünden geçen Havdan yoluna yöneldik. Yol kenarlarına dökülen çöp yığınlarının kenarından geçerek ilerledik. Derviş Mehmet Çeşmesinden sonra yolun sağında ve solundaki taş ocaklarının arasından geçerek Havdan Köyünü geride bıraktık. Havdan köyünü geride bırakarak Sarısıvat yolunu tuttuk. Köy meydanına geldiğimizde aracımızdan indik. Göç ettikleri bölgeden dolayı Kırcalı denen köyde hayat çok erken başlıyor. Her zamanki gibi vatandaşların kahvede oturduklarını gördük. Bir masada boş bulduğumuz sandalyelere oturduk. Daha önce de gelmiştik birkaç kere Sarısıvat’a. Çok iyi bildiğimiz bir köydü. Ama arkadaşlarımızdan ilk gelenler de vardı tabi. Köyün geçmişini arşivleyen Hüseyin Aşkı Beyi sorduk. Köyde oturduğunun haberini aldık. Toparlak Çeşmeyi sorduk. Toparlak çeşmenin bulunduğu alanı düzlediklerini, suyunun da köyün şebeke suyuna dahil edildiğini öğrendik. Köyün sembolü haline gelen Toparlak çeşmenin yeniden yerinde aslına uygun olarak yapılması, suyunun en azından muslukla verilmesinin iyi olacağından bahsettik. Köyün sembolü haline gelen dibek taşını sorduk. Dibek taşının köy okulunun bahçesinde bulunduğunu öğrendik. Yapımını sorduk. Hüseyin Aşkı beyin derlemelerine göre 1930’lu yıllarda köylünün kışlık erzak ihtiyacının hazırlanmasında ortak kullanabilecekleri büyük, dayanıklı bir dibeğe ihtiyaç duyarlar. Kıcırlık sırtından istedikleri gibi bir taş bulurlar. Uzun uğraşlar sonucu zamanın imkanları ile köye getirirler. Sarıcaköy'den Taşcı Arif haftalarca deve sırtında köye gelerek çekiç, murç ve kalem kullanarak sert graniti adeta bir nakış gibi işler. Taşın dışını düzeltir, içini ise buğdayın en verimli şekilde dövülebileceği derin bir hazne şeklinde oyar. Haftalar süren el emeğinin ardından muazzam bir dibek taşı ortaya çıkar . Yıllarca köy kuyusunun yanında kullanılan Dibek Taşı yalnızca bir tarım gereci değil; Balkanlardan göç eden bir köy halkının dayanışmasını, imece kültürünü ve yerel zanaatkarlığı simgeleyen köklü bir anıttır adeta. Sarısıvat Köyünün simgeleri Dibek Taşı ile bitmiyor. Köyde iki meşe vardı köyün canlı anıtı. Biri saçlı meşe. 250 300 yaşlarında. Adını Nalbant Meşesi koymuşlardı. Biga Değerleri Sempozyumu yapılmıştı 2008’de. Sempozyumda Biga’ının Anıtsal “Nitelikli Ağaçları” konulu bildiride kayda geçirmiştim iki meşe ağacını. 6 Mayıs 2013 tarihinde zamana yenik düşen meşe kendiliğinden yıkılmış altındaki dibek taşı açıkta kalmış hüzünlü bir şekilde. Köyün simgelerinden biri olan ve yaklaşık 160 yaşında olduğu tahmin edilen diğer meşe ağacı Macar Meşesi’nin tescilli bir anıt ağaç olduğundan bahsediyor Hüseyin Aşkı sayfasında. Yaşı itibarıyla köyün 1886'daki resmi kuruluş dönemlerine ve göçmen ailelerin buraya ilk yerleştiği zamanlara tanıklık ettiği belirtiliyor. Sarısıvat Köyünün misafirperver insanları ile Çınarlı Çeşme ve Toparlak Çeşmenin suyundan yapılmış çaylarımızı içerken yaptığımız sohbeti sonlandırıp yürüyüş için hazırlanıyoruz. Caminin arkasındaki yoldan başlıyoruz yürümeye başlıyoruz, Macar Meşesinin altından geçip Dibek taşını buluyoruz. Otların arasında görmekte zorluk çekiyoruz. Kuruyan saçlı meşeyi yad edip yolumuza mezarlığın altındaki yoldan devam ediyoruz. Biraz ilerleyince yolun solundaki ormanın içinin çöp yığınları ile doldurulduğunu üzülerek görüyoruz. Bütün köylerin giriş ve çıkışlarının çöplük haline getirilmesinin nedenini ilçe yönetiminin de haberdar olduğunu düşünüyor yolumuza devam ediyoruz. Sağdan ilerliyoruz. Çilederçeşme tarlalarından doğaya dalıyoruz. Sonbahar yağışlarından sonra dökülen tohumların çimlenmesi ile yeşillenen otlara basarak yürüyoruz. Antenlerin arkasından geçiyor tekrar asfalta iniyoruz. Hafiften yağış var. Biraz asfaltta yürüdükten sonra sağdan Çınar çeşmeye giden yola dönüyoruz. Sonra sola dönüp bir zamanlar kırmızı mermer ocağı olarak işletilmiş verimsiz olduğu anlaşıldıktan sonra kesilen blokların olduğu gibi bırakılarak terkedildiği ocağın içindeki taş bloklara dağılıyoruz. Sanki bir antik kentin içindeyiz. Hava kapalı, yer yer sisli, hafif yağışlı havada sırtın üstündeki Sarısıvat manzarası muhteşem. Ani ölümsüzleştirip yolumuza devam ediyoruz. Tarlalar uzun yıllar ekilmediği izlenimi veriyor. Köylerimizde sadece yaşlılar kalmış. Üretecek insan da yok haliyle. Emeklilerin yaşam alanı oldu köyler. Tarla içerisinde ahlat ağaçlarını görüyoruz. Otların arasında mantarlar görülüyor ara ara. Orman içi boşluklar ağaç fundaları ve eğreltilerle kaplı. Tek başına genç bir karaçam ağacının yanından geçiyoruz. Uzmanların yaptığı araştırmalara göre insan yaşamında ikinci 50 yaşlarda verilen her 5 kilo insana 10 yaş kazandırıyormuş. Kilo vermenin en iyi yolu haftada 150 dakika düzenli tempolu yürümekten geçiyormuş. Kalbinize yapabileceğiniz en güzel iyilikten biri fazla kilolarımızdan sürdürülebilir biçimde kurtulmak için haftada en az iki üç gün direnç egzersizi yapmak gerekiyormuş. Çünkü protein kasın tuğlası, kreatin enerji desteği, egzersiz ise ustası olduğunu belirtiyor uzmanlar. Biz de sağlıklı yaşamak, beden ve ruh sağlığımızı korumak için her hafta yürümeye çalışıyoruz doğada. Kokarca Tepenin üstündeyiz. Asar Tepeye doğru ilerliyoruz. Biga Havdan Eybekli ve Ovacık Köyleri arasında bulunan Asar Tepe ve Kokarca Tepe arasında yayılmış Antik kent PEGAE kurulduğu alanlardayız. Orman içi boşluklardan meşelerin arasına dalıyoruz. Ağaçsız alanları çalılar ve çok yıllık bitkiler kapatmış. Halk arasında pamuk otu diye bilinen Ladenler yoğunlukta. Pembe veya beyaz çiçekli mi olduğunu çiçekleri olmadığı için ayıramıyoruz. Yaprakları da farklı tabi. MÖ 7. yüzyıl ile MS 1. yüzyılda. Biga ovasına ve Kocabaş (Granikos) vadisine hakim stratejik bir konumda kurulmuş antik kentin hakim noktasındayız. Hava kapalı ve sisli olduğundan etrafı göremiyoruz. Yol üzerinde rastladığımız ağaç türlerini meraklılara anlatmayı ihmal etmiyoruz. Ardıç, Gürgen vb. Meşe arasına karışıyor münferit olarak. Sırt üzerindeki uzun zamandır kullanılmadığını düşündüğümüz yolu takip ederek devam ediyoruz. Arada bir mola verip dinleniyoruz. Lycoperdon (Puf mantarı / Toz mantarı) diye bildiğim bir mantarı topraktan çekiyorum. İnceliyoruz. Taze iken yiyenler varmış. Ama mantar konusunda çok dikkatli olmak emin olmadan kesinlikle uzak durmamız gerektiğini hatırlatıyoruz. Asar tepeye önceki çıkışlarımızda hava açıktı. Manzara muhteşemdi. Bu kez hava kapalı ve sisli. Çok uzakları göremiyoruz. Yamaçta birini gördüm gibi oldu. Biraz ilerleyince kimsenin olmadığını gördüm. Arkadaşlara söyledim güldüler. Etrafa bakındım hakikaten kimse yoktu. Yamacı biraz daha taradım. Yaşlı bir adam çıktı karşımıza. Eybekli'denmiş. Mantar toplamaya çıkmış ama şanssız. Gözden kayboluverdi. Bir süre sisler vadisini izledikten sonra toparlandık. Meşelerin arasına dalarak Ovacık yönüne doğru ilerledik. Orman içinde üretim yolları var. Ama uzun zamandır kullanılmadığından ağaçlar ve çalılar kapatmış nerede ise. Yağan yağmurun yapraklarda bıraktığı su damlaları ile su geçirmez veya su itici diye aldığımız pantolonlarımızı deniyoruz adeta. Benim dizlerimin üstü dahil ıslandığını hissediyorum. Kandırılılıyor muyuz acaba diye düşünmeden edemiyoruz. Yol kenarında üzerindeki meyvelerle kıpkırmızı duran bir ağaçcık görüyoruz. Önce kuşburnu zannediyoruz. Ancak iyice bakınca kızılçık olduğunu farkediyoruz. Şaşırıyoruz. Bu vakte kadar kalmış. Acaba nasıl kaldı deyip iştahla yemeye toplamaya başlıyoruz. Altımızda bulunan dereye doğru inmeye çalışıyoruz fakat dere içinde neyle karşılaşacağımızı kestiremediğimizden birbirine paralel yollara inip bir süre ilerliyoruz. Kamçılık mevkine ulaşıyoruz. Daha önceki yürüyüşlerimizde soldan devam ederek köyün üstüne çıkmıştık. Bu kez Sarp Dereye ineceğiz. Sağdaki yola sapıp dere içine diklemesine inan patikayı takip ediyoruz. Islığa benzer bir ses geliyor dereden. Önce bir kuş sandık. Dere içine indiğimizde boynunda tasmalı bir av köpeği ile karşılaşıyoruz. Derenin akış yönüne giden yolu takip ediyoruz. Derenin içinden suyu defalarca geçerek su kenarından ilerledik. Bir tarlaya çıkıyoruz. İçinde koca meşe var. Dibinde sessizlik molası veriyoruz. Sadece suyun sesini duyabiliyoruz. Mola sonrasında yeniden yola düşüyoruz. Tarlaların içinden Çubuklu Dere ve Sarp derenin birleştiği yere ulaşıyoruz. Köye giden yolda ilerliyoruz. Yol yağan yağmurların etkisi ile fazlaca sulu. Tarlaları tercih ediyoruz. Tarla aralarında eskiden yol olarak kullanıldığı şu an nerede ise kapanmış patikalardan köye ulaşıyoruz. Köyün çatısı çökmüş ilkokulunun yanından geçerek köy meydanına bulunan kahvehanede soluğu alıyoruz. Kahvehane açık çay var. Ovacık köyünden yol arkadaşımızın babası ve annesi karşılıyor bizi kahve önünde. Sohbet muhabbet koyulaşıyor. Ovacık köyünün yörüklerin ve muhacirların yaşadıkları bir köy olduğunu öğreniyoruz. Çaylarımızı içtikten sonra vedalaşıp aracımıza biniyoruz. Biga'nın yolunu tutuyoruz. Daha azını gör